Stanąłem na rozdrożu, zamyślony spojrzałem w niebo,

W pewnej chwili ujrzałem jasny blask, znak od Niego.

On wskazał mi właściwą drogę lecz poszedłem w lewo,

Kolejny raz na przekór wszystkiemu, wybrałem cięższą

Ścieżkę życia i modlę się do Niego by nie okazała się klęską.

Z brakiem pewności siebie, niesiony przez błękitny ocean,

W nieznane podążam nią, serce ogromną nadzieją skąpane

 I na jej skrzydłach unoszę się nad ziemią, frunę przed siebie,

Poznaje nową przestrzeń, krążę po granicach granic i za nic

Nie oddam tego nigdy, nie czuję nic, nic nie wiem i chcę tylko

Spokojnie żyć, w tym zakłamanym świecie, gdzie nikt nic nie wie,

A każdy chce mieć Ciebie blisko, tylko przy własnej potrzebie.

Lecę dalej w nieznane i wyrzucam kolejne żale,

Jeden na milion okazuje się prawdziwym a reszta to,

Banda idiotów i skurwieli, którzy w oczy to przyjaciele,

A za Twoimi plecami cwele.. Zrobią z Ciebie dziwkę i szmatę,

Podzielą Cie na drobne, oddaj im swoje serce na dłoni a

Wbiją Ci nóż w plecy i będą patrzeć jak upadasz w agonii.

Podążając tą drogą cierni zastanawiam się dlaczego nie obrałem łatwej,

Czy to przerośnięta ambicja? A może chęć zdobycia doświadczeń, raczej.

Chociaż czasami mam już dość, podążam ku szczęściu dalej,

I co by się nie działo, po każdej porażce na nogi wstanę.